Uwaga, otwiera nowe okno. PDFDrukujEmail

 

Adam Świeżyński

Slávka Démuthová, Keď umiera dieťa. Praktická tanatológia I, Pusté Úľany 2010

  • język publikacji: polski


Fragment:

Mimo coraz większej liczby hospicjów i rozwoju medycyny paliatywnej problem śmierci wciąż należy do tematów, które współcześnie żyjący ludzie starają się omijać, odsuwając od siebie jak najdalej. Strach przed śmiercią oraz towarzyszącymi jej okolicznościami daje znać o sobie za każdym razem, gdy zostajemy postawieni wobec realności nieuchronnego końca ludzkiego życia. Traktowanie śmierci w kategoriach tabu nie pozwala na pełne „oswojenie” się z tym problemem ani na uformowanie własnej, świadomie przyjętej postawy wobec niego. To z kolei powoduje, że w trakcie procesu umierania i w samym momencie śmierci drugiego człowieka, zwłaszcza osobiście nam znanego (np. osoby bliskiej, przyjaciela), często nie potrafimy zachować się odpowiednio do zaistniałej sytuacji. Nie wiemy, co należy wówczas powiedzieć, w jaki sposób pomóc, co ze sobą zrobić.

Szczególnie bezradnym można się poczuć w sytuacji umierania i śmierci dziecka, którego koniec życia wydaje się być obciążony największym napięciem emocjonalnym dotykającym jego bliskich i opiekunów. Śmierć dziecka, niezależnie od tego, z jakiego powodu się wydarza, wzbudza szczególne emocje i sprzeciw. O ile śmierć osoby dorosłej, zwłaszcza w podeszłym wieku, choć przynosząca smutek bliskim, wydaje się naturalną konsekwencją faktu ograniczoności ludzkiego istnienia, to śmierć dziecka i cierpienie ją poprzedzające wywołuje pytania egzystencjalne o najbardziej dramatycznym charakterze. Można w związku z tym zastanawiać się, czy podobnie na własną śmierć patrzą same dzieci, zwłaszcza te, które znajdują się w końcowym stadium nieuleczalnej choroby. Czy „filozofia śmierci”, którą ma dziecko różni się od „filozofii śmierci” przyjmowanej przez osobę dorosłą?

Próba odpowiedzi na tak postawione pytanie wydaje się być jednym z głównych celów omawianej publikacji.